എനിക്കൊരു ചങ്ങാതിയുണ്ട്
ഒന്നല്ല;ഒരുപാടുണ്ട് ...
പക്ഷെ ,അതിലൊന്ന്
ഒരു പെണ്ണാണെന്ന്
നാട്ടുകാര്‍ പറഞ്ഞാണ്‌ ഞാനറിഞ്ഞത്‌
എന്‍റെ മടിയില്‍ തലചായ്ച്ച്‌ കിടക്കുന്ന
എന്‍റെ ചങ്ങാതിക്കുവേണ്ടി
പ്രിയ കവിയുടെ വരികള്‍
ഈണത്തില്‍ ചൊല്ലുമ്പൊഴോ
നിറഞ്ഞൊഴുകുന്ന ചാലിയാറിന്റെ
തീരങ്ങളിലൂടെ;വശ്യസുന്ദരമായ
എന്‍റെ ഗ്രാമവീഥികളിലൂടെ
തോളോടുതോള്‍ ചേര്‍ന്ന്
വിരലുകള്‍ കോര്‍ത്തിണക്കി
എന്‍റെ സായാഹ്നങ്ങളെ സുന്ദരമാക്കുമ്പൊഴോ
ഞാനറിഞ്ഞിരുന്നില്ല,
എന്‍റെ ചങ്ങാതി ഒരു പെണ്ണായിരുന്നെന്ന്‌..!
ഞങ്ങളിതുവരെ ചിന്തിക്കാത്ത കാര്യമാണത്‌
ഞാന്‍ ആണാണെന്നോ
അവള്‍ പെണ്ണാണെന്നോ
ഞങ്ങളിതുവരെ സംസാരിച്ചിട്ടില്ല...
ഞങ്ങള്‍ ചങ്ങാതിമാരായിരുന്നു..
ഞങ്ങള്‍ ഞങ്ങളായിരുന്നു....
ഞങ്ങളല്ലാതെ മറ്റാരും ഞങ്ങളെ
മനസ്സിലാക്കില്ലെന്നും,ഇനി
ശ്രമിച്ചാല്‍ തന്നെ പറ്റില്ലെന്നും
ഞങ്ങള്‍ക്ക് മനസ്സിലാകുന്നത്
വളരെ വൈകിയാണ്‌...!
അപ്പോഴേക്കും ഞങ്ങള്‍ നാട്ടിലെ
പരദൂഷണ ശാലകളിലെ
നായികയും നായകനുമായി
മാറിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു...!
കോളേജിലെ റോമിയോ ജൂലിയറ്റുമാരുടെയും
ലൈലാമജ്നുകളുടെയും
കണ്ണിലെ കരടായി മാറിയിരുന്നു..!
ഞങ്ങള്‍ക്കെന്താണിത്ര പ്രത്യേകത
ഞങ്ങളും മനുഷ്യരല്ലേ...?
ഞങ്ങള്‍ വസ്ത്രം ധരിക്കുന്നില്ലേ..
അതോ..,ധരിക്കുന്ന വസ്ത്രങ്ങളുടെ
വ്യത്യസ്തത കൊണ്ടാണോ
എല്ലാ കണ്ണുകളും ഞങ്ങളിലേക്ക്‌
കൂരമ്പുപോലെ കുത്തിക്കയറുന്നത്..
എന്നാല്‍ വസ്ത്രങ്ങള്‍ ഒരുപോലെയാക്കാം
രണ്ട്‌പേര്‍ക്കും ഒരുപോലെ യോജിക്കുന്ന
രണ്ട് ജോടി വസ്ത്രങ്ങള്‍
പുതിയ വിലകൊടുത്ത് വാങ്ങി
രക്ഷയില്ല.....,
കണ്ണുകള്‍ യാത്ര അവസാനിപ്പിക്കുന്നത്‌
ഞങ്ങളില്‍ തന്നെ
ഇനി സ്വസ്ഥമായി എവിടെയെങ്കിലും
പോയി സംസാരിക്കാമെന്ന് വച്ചാല്‍
അവിടെയുമുണ്ട് ഈ കണ്ണുകള്‍
ആദ്യമൊക്കെ കണ്ണുകള്‍ മാത്രമായിരുന്നു.
പിന്നെപ്പിന്നെ നാവുകളും ചിലപ്പ് തുടങ്ങി
പഴമൊഴികളില്‍ പതിരില്ലെന്ന് ഞങ്ങളറിഞ്ഞു
അങ്ങനെ കുറേ നാളുകള്‍ ഒളിച്ചുകളി തുടങ്ങി
അല്ല;..ഞങ്ങളെന്തിനീ നാട്ടുകാരെയും
ദുഷിച്ച കണ്ണുകളെയും, എല്ലുകളില്ലാത്ത
ദുര്‍ബലങ്ങളായ വാക്കുകളെയും പേടിക്കണം
ഒളിവിലെ ചിന്തകള്‍ നല്‍കിയ ധൈര്യം
ഞങ്ങള്‍ വീണ്ടും പുറത്തിറങ്ങി
വീണ്ടും ചാലിയാറിന്റെ തീരങ്ങളില്‍
ഞങ്ങളുടെ പാദമുദ്രകള്‍ ,
പുഴക്കടവിലെ ആല്‍ത്തറയില്‍
ഒരിലയിലെ ദിവ്യ ഭോജനം
ഒരുമിച്ചുള്ള ബസ് യാത്രകള്‍,
ഒഴിവുസമയങ്ങളിലെ ചൂടുള്ള ചായയും
അതിനേക്കാള്‍ ചൂടേറിയ ചിന്തകളും...
എല്ലാം വീണ്ടും ഞങ്ങള്‍ സ്വന്തമാക്കി..
പഴയ കണ്ണുകളും ദുഷിച്ച വാമൊഴികളും
അവിടെത്തന്നെയുണ്ട്‌.പക്ഷെ,
ഞങ്ങളതിന്‌ കണ്ണും കാതും കൊടുക്കാറില്ല
അവര്‍ നമുക്കും നമ്മള്‍ അവര്‍ക്കും
ആരുമല്ലാത്തിടത്തോളം കാലം
അതിന്‍റെയാവശ്യമില്ലെന്ന് ഞങ്ങള്‍ തീരുമാനിച്ചു.
പക്ഷേ..,ഇതിപ്പോ അങ്ങനെയല്ലല്ലോ..
പ്രശ്നം ഗുരുതരമായിരിക്കുന്നു.
കണ്ണുകളുടെ ഉടമകള്‍
വാക്കുകളെ വീട്ടിലേക്കയച്ചിരിക്കുന്നു.
അവരുടെ വീട്ടിലേക്കല്ല,
ഞങ്ങളുടെ വീട്ടിലേക്ക്‌
നാട്ടുകാരുടെ ചോദ്യങ്ങള്‍ക്ക് നേരെ
ഉത്തരങ്ങളെറിയേണ്ടെന്ന്‌ വയ്ക്കാം
പക്ഷെ വീട്ടിലെ ചോദ്യങ്ങള്‍ക്ക്
ഉത്തരങ്ങള്‍ കൊടുത്തേ മതിയാകൂ...
കാരണം അവര്‍ ഞങ്ങള്‍ക്കും
ഞങ്ങള്‍ അവര്‍ക്കും ആരൊക്കെയോ ആണ്‌
അടുക്കളയിലെ കരിപുരണ്ട വിളറിയ മുഖവും
മെല്ലിച്ച കൈകളുമുള്ള ശരീരം
ഞാനവര്‍ക്ക് മകനായിരുന്നു..
ഒരേയൊരു മകന്‍
എന്‍റെ ഒരേയൊരമ്മ..
വാര്‍ദ്ധക്യത്തിന്റെ ക്ഷീണം
കണ്ണുകളിലൊളിപ്പിച്ച്
പുലരും മുമ്പേ ജോലി തേടിയിറങ്ങുന്ന
ഉറച്ച സ്വരവും നിറഞ്ഞ മനസ്സുമുള്ള
മറ്റൊരു ശരീരം
എന്നോടൊപ്പം എന്തിനും
നില്‍ക്കാറുള്ള മറ്റൊരു മനസ്സ്‌
എന്‍റെ കൂടപ്പിറപ്പ്‌ ...
ഇവരുടെയെല്ലാം ചോദ്യങ്ങള്‍ക്ക്
ഞാനുത്തരം പറഞ്ഞേ തീരൂ
ചോദ്യങ്ങള്‍ ഞങ്ങള്‍ക്ക് താങ്ങാവുന്നതിലപ്പുറമായി
ചോദ്യങ്ങളില്ലാതാവണമെങ്കില്‍
ഞങ്ങളിങ്ങനെയല്ലാതാവണം..
ഞങ്ങളിങ്ങനെയല്ലാതാവണമെങ്കില്‍
ഞങ്ങളില്ലാതാവണം...!
അതുമല്ലെങ്കില്‍ എന്‍റെ പുറംലോകവും
അതിന്‍റെ കണ്ണുകളിലും കഥകളിലും
ഞങ്ങളാരാണോ , അങ്ങനെയായി
അവരുടെ വാക്കുകളെയും നോട്ടങ്ങളെയും
ഞങ്ങളംഗീകരിക്കണം...!
ഇതിലെന്ത് വേണമെന്ന്
ഇനിയും തീരുമാനമായിട്ടില്ല
ഇനി വീട്ടുകാര്‍ക്ക് മുന്നിലും
ഒളിച്ച് കളിക്കണോ..?
അതോ അവരുടെ വാക്കുകളെയും
മനസ്സുകളെയും ഒന്നിച്ചൊരു
തീച്ചൂളയിലിട്ടുരുക്കണോ..?
അര്‍ഥഗര്‍ഭമായല്ലാതെ നോക്കാനും
ഉത്തരങ്ങള്‍ വേണ്ടാത്ത ചോദ്യങ്ങളെറിയാനും
എന്നെന്‍റെ പുറംലോകം പഠിക്കുന്നുവോ
അന്ന് ഞങ്ങള്‍ വീണ്ടും ജനിക്കും
ഞങ്ങള്‍ക്ക് വേണ്ടി,
എന്‍റെ ചാലിയാറിന്റെ തീരങ്ങള്‍ക്ക് വേണ്ടി
വശ്യസുന്ദരമായ ആ സായാഹ്നങ്ങള്‍ക്കും
ഏകാന്തമായ എന്‍റെ ഗ്രാമവീഥികള്‍ക്കും വേണ്ടി......
................................. ...................................
No comments:
Post a Comment