ഓര്‍മ്മകളുടെ ബാല്യത്തിലേക്ക്
പിച്ചവെച്ചിറങ്ങുമ്പോള്‍ മനസ്സിടറുന്നു...
നഷ്ട വസന്തങ്ങളുടെ മരവിപ്പു ബാധിച്ച
അലസക്കാഴ്ചകളുടെ തിമിരം മൂടിയ
പ്രണയത്തിന്‍റെ നനവുള്ള ഓര്‍മ്മകള്‍
കാണാമറയത്തിരുന്ന് എന്നെ മാത്രം പ്രണയിക്കുന്ന
എനിക്കു വേണ്ടി മാത്രം പ്രാര്‍ഥിക്കുന്ന
ഒരു കാമിനിയുണ്ടായിരുന്നെനിക്ക്...
അവളുടെ തണുത്ത വിരല്‍സ്പര്‍ശമേറ്റ്
ആ കാര്‍കൂന്തലുകളെ തഴുകിവരുന്ന
ഇളംകാറ്റേറ്റ് ആ മടിയില്‍ ചാഞ്ഞുറങ്ങാന്‍
ഒരുപാടൊരുപാടു കൊതിച്ചിരുന്നു
കണ്ണീരിന്‍റെ തീരങ്ങളിലൂടെ
പുഞ്ചിരിയുടെ തോണിയിലായിരുന്നു ഞങ്ങള്‍
എനിക്കും അവള്‍ക്കുമിടയില്‍
ജീവിതമെന്ന മഹാപര്‍വ്വം...
എന്നിലെ വേദനകള്‍ യവനികയാക്കി
അതിനുപിന്നില്‍ അലിഞ്ഞില്ലാതകുംമുമ്പ്
അവളെനിക്കെഴുതി...
''എനിക്കു വേണ്ടി മാറ്റിവയ്ക്കാന്‍
ഒരു പൂവിതള്‍ പോലുമില്ലാതെ
നിന്‍റെ ജീവന്‍റെ പൂമരം അവശേഷിക്കുമ്പോള്‍
ആ തണലിലെങ്കിലും ഒന്ന് തലചായ്ക്കാന്‍
എനിക്കിടം തന്നൂടെ...?
അവിടെ നിന്‍റെ ഓര്‍മ്മകളുടെ ഇളംകാറ്റേറ്റ്
എനിക്കൊന്നു മയങ്ങണം...
ഒരിക്കലുമുണരാത്ത നിദ്രയ്ക്കുമുന്‍പ്
എന്‍റെ ഹൃദയഭൂമിയിലൂടെ
വിശ്രമമില്ലാതലഞ്ഞ
നമ്മുടെ സ്വപ്നങ്ങളെ മയക്കാന്‍
അവരറിയാതെ വേണം എനിക്കുറങ്ങാന്‍..''
അവിടെ;കണ്ണീരുപ്പുകലര്‍ന്ന
ആ അക്ഷരങ്ങള്‍ക്കുമുന്നില്‍
എനിക്കും അവള്‍ക്കുമിടയിലുള്ള
ആ മഹാപര്‍വ്വം ഉരുകിയില്ലാതാകുന്നത്,
ചാലിയാറിന്‍റെ ഓളങ്ങള്‍പോലെ
എന്നിലേക്കൊഴുകിയെത്തുന്നത് ഞാനറിഞ്ഞു
എന്‍റെ ചെറിയ ചെറിയ സ്വപ്നങ്ങള്‍
പകരമായ് നല്‍കി ഞാനെന്‍റെ
ആ വലിയ സ്വപ്നം വിലക്കെടുത്തു
ഒരിക്കലും തിരിച്ചു ചോദിക്കില്ലെന്ന
ഒരേയൊരു വ്യവസ്ഥയില്‍
ഇന്ന് ഞങ്ങള്‍ ഞങ്ങളാണ്
നോക്കിയാല്‍ കാണുന്ന ആകാശത്തിനു
താഴെയുള്ളതെന്തും ഞങ്ങള്‍
നടന്നും പറഞ്ഞും ആസ്വദിച്ചും
ഞങ്ങളുടേത് മാത്രമാക്കി മാറ്റിയിരിക്കുന്നു
ഒരായുസ്സിന്‍റെ സ്വപ്നങ്ങള്‍ ഇന്നെന്‍റെ ;
അല്ല ഞങ്ങളുടെ സ്വന്തം
ഹേ;കുശുമ്പന്‍ ജീവിതമേ
ദയവുചെയ്തിനിയും ഞങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍
ഒരു മഹാമേരുവാകാതിരിക്കുക
ഈ രണ്ടുപേരെങ്കിലും ഒന്ന് ജീവിച്ചോട്ടെ..!
No comments:
Post a Comment